Carel van de Camp 45 jaar dirigent

Carel van de CampZondag 18 maart leek een gewone zondag voor de meeste kerkzangers. En ook voor de Broncantorij hoewel de zangers wel wisten dat er íets zou gaan gebeuren. Maar wát precies was niet bekend.
De kerkzaal was meer gevuld dan op andere zondagen. Het bestuur van de Broncantorij had zijn uiterste best gedaan oud-leden en vrienden en verwanten van Carel uit te nodigen. En zij waren er. Carel moest er haast wel enige vermoedens aan ontlenen. Het Stabat Mater van Josef Gabriel Rheinberger werd gezongen, de Broncantorij deed zijn uiterste best en het was doodstil in de kerkzaal.

Tegen het einde van de viering, een klein uurtje later, werd de voorzitter van de Broncantorij, Heinz Waardijk door pastor Ruud Visser naar voren gevraagd en kreeg hij het woord. Heinz memoreerde in zijn speech de 45 jaren dat Carel het koor gedirigeerd had. En hoe dankbaar de koorleden zijn, omdat ze door Carel’s inspanningen in al die jaren zoveel moois hebben leren zingen.
Carel hoorde het schijnbaar onbewogen aan en was blij dat de aandacht naar zijn vrouw Thea werd verlegd toen zij een bos bloemen kreeg uitgereikt. Maar meteen daarop moest Carel wel naar voren komen om zíjn cadeau van de Broncantorij, in enveloppe, in ontvangst te nemen.
Pastor Visser wilde Carel vervolgens op het podium hebben en ook zelf de jubilaris toespreken. Hij benadrukte dat een dirigent van een kerkkoor het extra moeilijk heeft omdat er niet alleen muzikale regels zijn die gerespecteerd moeten worden, maar ook liturgische. En dat vereist behoedzaamheid en overleg. Pastor Visser was blij met de twaalf jaren die hij zelf met Carel heeft mogen werken vanaf het moment dat hij hier binnenkwam.
Namens de parochie H. Thomas kreeg Carel vervolgens de parochiespeld. Na de viering was er koffie en het was een goed teken dat vele parochianen gebleven zijn om Carel de hand te drukken.

Frits Teule