Met een missie naar Oeganda

oegandaZoals velen van u weten gaat mijn oom, pater Willem van Leeuwen, inmiddels bijna 93 jaar, elk jaar van eind november tot begin januari naar zijn ‘oude’ missiepost in Oeganda. Dit was ook het plan in 2018 en wij – Tom en Conny van Dijk met buren/kennissen Kees en Wil Mourits, zouden hem vergezellen en 3 dagen op de missiepost blijven om daarna zelf nog een rondreis te maken.

De tickets waren geboekt maar helaas, een paar weken voor vertrek moest pater Van Leeuwen zijn reis annuleren, zijn benen wilden niet meer en hij belandde in een rolstoel.
Erg teleurstellend, vooral voor hem, want hij wilde zo graag laten zien waar zijn hart ligt: bij de mensen in Afrika. Ook wij moesten onze reis aanpassen, want zonder hem logeren in het missiehuis ging niet lukken, maar we wilden daar natuurlijk wel op bezoek gaan, om zowel het geld wat er voor pater Van Leeuwen opgehaald werd in het eerste weekend van september, als een paar nieuwe kazuifels die de nonnen in Arnhem hadden gemaakt, te overhandigen.
Na een lange reis over stoffige, hobbelige wegen kwamen we eerst aan in Nagongera, waar hij en broeder oom Piet vele jaren hebben gewerkt. Toen duidelijk werd waar we vandaan kwamen en dat wij familie waren van Father William werden we zeer enthousiast en dankbaar ontvangen met water en bananen.
Ze vonden het erg jammer dat hij zelf niet meer kon komen. Vervolgens werd telefonisch contact gezocht met pater Deo, een Afrikaanse priester, en hij reed met ons mee naar Soni Kainja, de missiepost waar pater Willem zou verblijven. Pater Deo heeft ons daar alles laten zien, o.a. de buitenkeuken waar we een keer actie voor hebben gehouden in onze kerk.

We hebben de kazuifels en het geld overhandigd en kregen als aandenken een soort schilderijtje gemaakt van bananenbladeren. Iedereen was ontzettend vriendelijk en dankbaar.
Buiten waren er veel Afrikanen in de hete zon bezig met het bouwen van een nieuwe kerk, de oude kerk was aan het verzakken, dus het geld kwam heel goed van pas!
Father Deo nam ons nog mee naar een schooltje: 70 kinderen in 1 klas maar ze waren zeer gedisciplineerd, zongen nog een lied voor ons, maar vonden het wel spannend, die blanke mensen. Ze durfden ons dan ook geen hand te geven.
Na heel veel mooie indrukken daar, hebben we nog een prachtige reis gemaakt door een mooi land met ontzettend open en vriendelijke mensen.
We begrijpen nu beter dat pater Willem elk jaar terug wilde!

Conny van Dijk