Een terugblik met grote dankbaarheid

VisserOok al is de viering van mijn 12½-jarig priesterfeest alweer enkele weken voorbij, ik kijk er nog steeds met heel veel dankbaarheid op terug. Wat was het een prachtig feest! Aanvankelijk hoefde het niet voor mij deze mijlpaal te vieren; het gaat immers niet om mij, het gaat om de parochie. Van de andere kant: als je de 70 gepasseerd bent, dan is 12½ jaar erbij niet zo vanzelfsprekend meer. En dus besloot ik mede op aanraden van mijn collega’s en later van het parochiebestuur dit feest toch te vieren. Maar dan het liefst als een feest voor alle parochianen, als een feest van de parochie de heilige Thomas.

Het is op die 19e mei jl. een prachtig feest geworden dankzij het werk van velen, dankzij een fantastische feestcommissie. Het begon met een eucharistieviering in een overvolle Bonifaciuskerk. Hiervoor was een gelegenheidskoor gevormd, samengesteld uit zangers van de verschillende koren van onze parochie. Prachtig, als er op die wijze in de kerk gemusiceerd kan worden. Er werd gepreekt over Jezus opdracht over het vangen van vissen, te verstaan als een opdracht om niemand uit de boot te laten vallen. En aan het einde van deze feestelijke eucharistieviering werd ik toegesproken en kreeg ik een geweldig geldbedrag, plus drie jongeren toegewezen om mij wegwijs te maken in de wereld van de Ipad. Ook vooraf en later na de viering kreeg ik vele blijken van waardering. Ook al hoeft het niet van mij, zo’n medeleven is een ervaring waarvoor ik alle gevers heel erg dankbaar ben.
Uit de kerk gekomen werd het feest voortgezet in de tuin van de pastorie. Iedereen was daar welkom en het was er gezellig druk. Het zonnetje maakte het samenzijn extra mooi. We waren met velen; ik heb niet eens alle mensen een hand kunnen geven. Maar ik heb van die velen wel op kaarten en kaartjes een gelukwens mogen ontvangen. Heel veel dank hiervoor! Om kwart over twee werd ik door de feestcommissie meegenomen voor een boottocht door het Groene Hart. Dat dit op een zonnige dag mooi is, hoef ik u niet te vertellen. Daarna heb ik gegeten samen met mijn collega’s, mijn familie, mijn vrienden en met een veertigtal parochianen.
Graag had ik met alle parochianen – zeker met allen die ’s morgens geweest waren – aan tafel gezeten. Maar daar waren niet genoeg tafels voor en geen grote pannen genoeg. Maar de mensen van het parochiebestuur, die zoveel zorgen voor de pastores wegnemen en de mensen uit de pastoraatgroepen die de ogen en de oren van de pastores zijn, kon ik wel een bordje aanreiken. En zo eindigde deze voor mij onvergetelijke dag opnieuw in een feestelijk samenzijn.
De viering van mijn 12½-jarig priesterfeest was voor mij een onvergetelijk gebeuren, een prachtig feest. Ik ben iedereen hiervoor heel hartelijk dankbaar. Naast alle cadeaus en giften heb ik talrijke kaarten gekregen met velerlei lieve wensen erop. Ik heb die nog niet opgeborgen; integendeel, ik lees ze zo af en toe steeds opnieuw. Het doet me goed wat parochianen en niet-parochianen schreven en mij meegegeven hebben. Heel, heel hartelijk dank! Maar uiteindelijk gaat het niet om mij, maar om de parochie: dat is de gemeenschap waar ik deel van uitmaak. Hiervoor wil ik mij de komende jaren als uw pastor blijven inzetten, in dienst van het evangelie.

Pastoor Ruud Visser