Gods wegen zijn ondoorgrondelijk

Gods wegenGaan waar geen wegen gaan; dat is ons jaarthema. Deze zin is ook op mijn weg van toepassing. Een weg die mij uiteindelijk heeft gebracht op de plek waar ik nu ben. Bij u allen, samen werkend in dit stukje van Gods wijngaard dat nu de parochie H. Thomas heet. Al weer 10 jaar ben ik nu werkzaam in uw midden en al 12,5 jaar werkzaam als pastoraal werker.

Ik herinner met nog dat ik in gesprek ging met het toenmalige pastoraal team en de benoemingscommissie. De jaren vlogen voorbij en hier sta ik dan. Uiteraard zullen we vanwege alle maatregelen i.v.m. de coronacrisis het jubileum niet kunnen vieren en dat is ook zeker niet het belangrijkste. Als ik namelijk terugkijk op mijn weg, die anders is gegaan dan ikzelf had gedacht, dan is het de dankbaarheid die mijn hart vult. Die dankbaarheid is namelijk geworteld in het feit dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Mijn leven heeft verschillende wendingen gehad, die ikzelf niet had voorzien, maar die uiteindelijk mij hebben geleid naar dit moment. Een dankbaar mens, temidden van een parochie (lees: parochianen) die mij meer en meer dierbaar is geworden. Want geboren in Vietnam, waarbij armoede en ziekte de beginjaren van mijn leven tekenden, om uiteindelijk in Nederland terecht te komen, maakt dat ik mij een gezegend en dankbaar mens beschouw. Natuurlijk heeft een mensenleven zijn ‘up and downs’ en zo ook in het daarop volgende deel van mijn leven. Toch is er altijd wel dat lichtpuntje in mijn bestaan, die ik God noem. Hoe cliché het ook klinkt, Hij is mijn burcht en mijn behoud in tijden van verdriet. Daarom durf ik ook op Hem te vertrouwen als mijn weg die ik mij had voorgenomen anders is dan Zijn weg met mij. Dit werd vooral duidelijk in mijn keuze voor het gehuwde leven i.p.v. het priesterschap. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Ja, dat kan ik zeker beamen en dat is misschien wel de rijkdom van ons en mijn geloof. Een God die ons nabij is op onze levensweg, soms heel dichtbij ervarend en soms zo ver weg voelend, maar altijd aanwezig. In alle opzichten ben ik met mijn vrouw gelukkig getrouwd en samen mogen we een prachtige dochter zien opgroeien. Dit maakt mij tot een rijk mens. Zonder hen had ik mij de afgelopen 12,5 jaar niet op deze wijze kunnen inzetten. Mijn dankbaarheid gaat ook naar hen uit voor hun begrip, geduld en steun voor mijn, soms naar ‘workaholic’ neigende, inzet voor de gemeenschap. De ruimte en het vertrouwen die zij mij geven maken het mogelijk dat ik er ook kan zijn voor u als gemeenschap. Wat een gemeenschap kan betekenen voor mensen heb ik kunnen ervaren als vreemdeling, komend uit een ander land. De acceptatie en de warmte van die gemeenschap, daar in het Westland hebben mij gevormd en zijn de basis voor mijn richting naar het pastoraat. Diezelfde waarden ervaar ik ook in deze gemeenschap. U hebt mij geaccepteerd als uw pastoraal werker afgelopen jaren. En nog steeds ben ik een tevreden mens en voel ik me bevoorrecht om samen met u vorm te geven aan de parochie. Uiteraard is ook in deze gemeenschap niet alles rozengeur en maneschijn, maar daar zullen en kunnen we overheen komen met Zijn hulp en steun. Het werkzaam zijn in het pastoraat is, werkelijk waar, een voorrecht. Want ik mag met mensen meelopen op hun levensweg. Delend in hun vreugde en verdriet. Deelgenoot zijn van gedachten en gevoelens die zelden met anderen besproken worden, maken dat ik me bevoorrecht en ook klein voel. Het vertrouwen dat mensen mij geven dat ook zulke gesprekken in alle vertrouwelijkheid kunnen plaatsvinden tussen hen en mij, doen me God danken. Dit alles maakt dat ik zelden zeg dat ik ‘naar het werk’ ga. Ik zeg veelal dat ik ‘naar de parochie’ ga. Werkzaam zijn in het pastoraat is voor mij niet werken in de strikte zin van het woord, maar is bezig zijn met gestalte geven aan dit stuk van Gods tuin. Zo gaan dan de jaren snel voorbij. De seizoenen hebben elkaar snel afgewisseld de afgelopen jaren en ik hoop dit nog zeker enige tijd met u te doen. Totdat Gods wegen mij ergens anders heenbrengen; hopelijk zal dat nog niet in het verschiet zijn en blijf ik graag met u allen op weg. Samen hoop ik met u wegen op te gaan, waar geen wegen gaan. Kortom: dank voor uw steun en gebed voor mij als pastor in uw midden! Gezegend voel ik mij daardoor en ik blijf mij met vertrouwen inzetten voor u en de parochie. Mogen we dat samen doen in geloof, hoop en liefde.

Pastoraal werker Lâm T. Nguyen