Ad en Ventura


Ad en venturaAd en Ventura lopen rond in de wijk waar de Filipijnse Sarah woont. Inderdaad woont ze in één van de sloppenwijken van de Filipijnen. Overal waar Ad ook kijkt ziet hij krakkemikkige huisjes. Kinderen en volwassenen in oude en besmeurde kleren. ‘Psst’, fluistert Ventura tegen Ad, ‘vind je het hier ook niet een beetje ruiken?’ Inderdaad. De geur die hier hangt is zeker niet fris. En al die mensen moeten hier elke dag in wonen. Sarah vertelt hen dat ze niet anders gewend is. Ze is hier geboren en hoopt zo erg dat ze eens naar school kan gaan.

Ze heeft een beetje leren lezen en schrijven van haar ouders. Graag zou ze willen studeren om later dokter te worden. Ventura vertelt hoe het in Nederland is. Dat het daar toch wel anders is en dat kinderen zelfs verplicht naar school moeten. ‘Mocht ik dat maar, ik zou dat wel heel graag willen. Kon ik maar in Nederland wonen’, zegt Sarah. ‘Gaan jullie mee naar huis? De zon gaat zo onder.’ Sarah wijst de twee andere kinderen de weg door de wirwar van straatjes tot ze weer bij haar huis zijn aangekomen. ‘Blijven jullie bij ons eten? Wij hebben niet veel, zoals jullie begrijpen. Maar wat we hebben, zullen we delen.’ Wat is dit toch een bijzonder meisje, denkt Ad. Ze heeft al zo weinig en toch vraagt ze hen om te blijven eten. Ad denkt aan hoe hij met zijn vrienden omgaat. Aan hun gevulde koelkast en voorraadkast. Ze kunnen eten wanneer ze willen, ze hebben eigenlijk zoveel realiseert hij zich nu. Een knagend gevoel begint zich te vormen in zijn buik en tegelijkertijd voelt hij zich verdrietig in zijn hart. Het is zo oneerlijk verdeeld in de wereld. Sarah trekt Ventura al naar binnen en voor ze het weten staan ze in het kleine huisje. Ad en Ventura twijfelen en vertellen Sarah dat ze eigenlijk een manier moeten vinden om weer terug te keren naar huis. Ze vertellen Sarah over de doos, die hen hierheen heeft gebracht. Terwijl ze dat aan het vertellen is, begint de rugzak van Ad te gloeien. Het is het kistje! Ad pakt snel het kistje uit zijn rugzak en ziet dat het licht geeft. Maar dit keer gebeurt er nog iets anders. Een korte tekst schijnt op de muur, maar Ad en Ventura kunnen het niet lezen. Sarah begint het voor te lezen, want het is geschreven in het Filipijns. Er staat dat Sarah zich geen zorgen hoeft te maken en dat alles is geregeld. Ze kijken elkaar verbaasd aan, maar voordat ze ook maar iets kunnen zeggen is er weer dat felle licht, waardoor de kinderen hun ogen even moeten sluiten. En als ze hun ogen weer openen, kunnen ze hun ogen niet geloven. Dit is nog nooit eerder gebeurd, maar ze zijn er enorm blij om…
(Ken je het gezegde: gedeelde vreugde is dubbele vreugde, gedeelde smart is halve smart? Weet je wat dat betekent?)
Pastoraal werker Lâm