Lâm. Het afscheid op 15 maart 2026, H. Bonifaciuskerk

Zo kort als zijn naam en gestalte zijn, zo lang zijn de dankbetuigingen voor alles wat pastor Lâm voor de parochie heeft gedaan. Lâm is altijd zo verstandig geweest om als eerste grapjes te maken over zijn gestalte, maar op de dag van zijn afscheid niet. Vandaag liggen eerder de tranen op de loer – en niet alleen bij hem.

Tijdens het welkomswoord kijkt hij de bomvolle kerk in. Toen hem was gevraagd of er nog banken moesten worden gereserveerd voor familie en vrienden, antwoordde hij dat de héle kerk gereserveerd is voor zijn familie en vrienden. Het maakt zichtbaar indruk, al die mensen die speciaal voor hem zijn gekomen.

Op het moment dat het ‘Heer, ontferm u’ klinkt, schijnt de zon opeens naar binnen, precies op het gelegenheidskoor onder leiding van Judith Vrijenhoek, met Olga Radic aan de piano. De eerste lezing is door Lâm uitgezocht en wordt door Cock Kroft gelezen: het gaat over Jozef en zijn broers, die eerst vreemden voor elkaar waren, maar toch een hechte familie worden. De Evangelielezing is uit Johannes is ook mooi gekozen, want daarin zegt de Heer: ‘Ik ben de goede herder.’

Tijdens Lâms overdenking staat hij, net als anders, helemaal voor op het priesterkoor, bijna op het randje, alsof hij liever tussen de mensen zou staan, laag bij de grond. Hij illustreert wat de inspiratie voor zijn werk was aan de hand van het herdersbeeld dat in Vronesteyn staat (waar hij is opgeleid). Deze goede herder draagt een schaap in zijn armen, maar kijkt vooruit, naar jou. Het is alsof hij zeggen wil: ‘zorg voor mijn kudde.’ Zo heeft pastor Lâm God dichter bij de mensen willen brengen, en de mensen dichter bij God.

Al deze mensen zijn vertrouwd geworden, sterker nog, ze zijn familie geworden: opa’s en oma’s, ooms en tantes, broers en zussen en neefjes en nichtjes. Hij verhaalt over de levenslessen die hij ontving, het meeleven en het delen in de vreugden en de zorgen. En natuurlijk is er hierna ook ruimte om zijn ‘echte’ gezin te bedanken voor hun onvoorwaardelijke steun.

Wanneer Lâm vervolgens vertelt over de handen die heeft gezien, gevoeld en vastgehouden, wordt het muisstil in de kerk. Hij spreekt over stilgevallen handen in de moederschoot, kleine handjes van kinderen die gedoopt werden, de tedere handen van ouders, ruwe handen vol eelt en kloven van werkers, gerimpelde handen, en tot slot de koud geworden handen die voor altijd gevouwen zullen zijn.

Pastor Lâm geeft de zorg voor al deze mensen nu terug aan de grote Herder, in vertrouwen: ‘Hij zal met u op weg blijven gaan. Moge God voltooien wat Hij met ons begonnen is.’ Een welverdiend applaus volgt, terwijl hier en daar zakdoekjes tevoorschijn worden gehaald.

De kinderen komen terug van de kinderwoorddienst en als Lâm als vanouds midden tussen hen in staat valt de spanning even weg. Hij krijgt een mooie lantaarn en mooie woorden (zie kader). Ook tijdens het Onze Vader komen de kinderen om hem heen staan. ‘Nu kan het nog’, verwoordt pastor Visser het gevoel van veel aanwezigen. Als de Mis is opgedragen, reikt Lâm voor de laatste maal de communie uit aan zijn kerkfamilie. Ondertussen zingt het koor een passend lied: ‘U wijst de weg, ook als de avond valt.’

Namens het bestuur en de parochie spreekt Erna Teule over alles wat pastor Lâm voor de gemeenschap heeft betekend. De opsomming is indrukwekkend: van de livestream tot ‘hemelse koffie’, van betrokkenheid bij oecumene tot ‘pasta met de pastor’, van bomen snoeien in de tuin tot gezinscatechese. Hij ontvangt van haar een welkome bijdrage voor onderwijs aan kinderen in de Filipijnen.

Pastor Visser gebruikt daarna weinig maar wel betekenisvolle woorden: hij noemt zijn collega  een kameraad. En natuurlijk overhandigt hij hem de beroemde onderscheiding, die de dochter van Lâm bij hem opspeldt. Daarna volgen bloemen en foto’s, evenals een speciaal voor de gelegenheid gemaakt lied: ‘Het was hem nooit teveel, hij maakte mensen blij.’ Wanneer Lâm onder andere de vele parochianen heeft bedankt die aan dit warme afscheid mee hebben gewerkt, kondigt pastor Visser aan dat pastor Lâm graag iedereen de zegen wil geven; die staat dan ook midden achter het altaar wanneer de zegen zingend wordt afgesmeekt en gegeven: ‘De Levende zegene en behoede u.’

Dan is het tijd voor handen schudden en afscheid nemen. Tot op het eind blijft hij benaderbaar en hartelijk, intens betrokken en zachtaardig, precies zoals we hem altijd gekend hebben.

Nynke van der Beek

Onderaan vindt u de tekst van de kinderen en één van Maryam, dat ze speciaal voor pastor Lâm heeft geschreven. En hier kunt u het afscheid terugkijken:

Lieve pastor Lâm, wij hebben een lantaarn voor u gemaakt. Een lantaarn geeft licht. En licht is belangrijk als het donker is. U gaat nu werken als aalmoezenier. Dat betekent dat u naar mensen toegaat die het soms moeilijk hebben of verdrietig zijn. Dan is het fijn als er iemand komt die luistert en helpt en hun over God vertelt. Op deze lantaarn staat een kruis. Dat is een herinnering aan Jezus. Hij is het licht van de wereld en wij geloven dat Hij met u meegaat. We hebben ook hartjes geplakt, want we willen u laten zien dat we u in ons hart meedragen. Onze handjes staan erop om te zeggen: een stukje van ons gaat met u mee. Binnenin brandt een lichtje, dat is Gods licht. We hopen dat het u warmte en kracht geeft op alle plekken waar u naartoe gaat. Dank u wel voor alles wat u voor ons heeft gedaan. We gaan u missen maar we vertrouwen erop, dat God met u meegaat.

De kinderen

Als je aan pastor Lâm denkt, dan denk je aan de jeugd van de kerk! Hij is er niet alleen bij tijdens de eerste communie maar ook tijdens de vormselvoorbereiding. Zijn preken spreken de jeugd aan en zijn familievieringen brengen de jeugd naar de kerk. Hij heeft mijn broertjes en mij kennis laten maken met de Wereldjongerendagen, en mij persoonlijk ook met de communiteit Taizé. Daardoor zijn we nog dichter bij God gekomen. Wij noemen priesters ‘vader’, en ondanks dat pastor Lâm geen priester is, is hij toch een soort ‘geestelijke vader’ voor mij. Pastor Lâm luistert heel aandachtig naar je en zegt je altijd wat je nodig hebt om op dat moment te horen. Alsof het Jezus is die je op het goede moment vertelt wat je horen moest. Je voelt je altijd gehoord door hem en dat is een gave die hij van God heeft gekregen. Pastor Lâm had geen 9-5 baan, hij was niet iemand die zijn uren telde. Hij gaf zijn leven aan de parochie en wij hebben een groot deel van ons (geloofs)leven aan hem te danken. Dat is ware opoffering. Dat is je leven geven aan de bruid van Christus, de Kerk. We hebben allemaal een roeping en daar moeten we ook volmondig ‘ja’ op zeggen. Ons doel in het leven is Gods wil nagaan, Hem het beste dienen. Pastor Lâm heeft zijn roeping bij de parochie volbracht en begint zijn nieuwe roeping. We zijn pastor Lâm eeuwig dankbaar en we bidden dat hij de gave die hij van God heeft gekregen verder mag gebruiken als aalmoezenier. We zijn in ieder geval in gebed verbonden en pastor Lâm zal altijd in ons hart blijven.

🙏 Maryam Baqtar